Pérdese toda a colleita de cereal de inverno na Limia

“A chuvia dende outubro impediu plantar a meirande parte da superficie. E o pouco que se plantou está debaixo da auga e non vai medrar.” É a situación do cereal de inverno na Limia, segundo explica Servando Álvarez, director técnico do Centro de Desenvolvemento Agrogandeiro de Xinzo de Limia, pertencente ao INORDE (Deputación de Ourense).

E é que en menos de catro meses levan caído na Limia 660 litros/m² de auga, que é practicamente a cantidade que cae nun ano enteiro en circunstancias normais. “A esto hai que engadirlle a orografía da comarca, que é como unha bacía de 25.000 hectáreas e que só conta co río Limia para desaugar”, sinala Álvarez.

A chuvia impediu sementar o 75% da superficie de cereal de inverno e estragou o 25% que se agardaba producir. (Servando Álvarez, INORDE)

Na zona o nivel freático está sempre moi alto e, nalgunhas parcelas, a día de hoxe atópase 30 centímetros por riba do chan. Nestas condicións é imposible traballar a terra ou que os cultivos sementados vaian para adiante.

“Son 8.000 as hectáreas que se soen dedicar a cereal de inverno. Pero, pola chuvia, este ano só se sementaron 2.000. Porque a recolección da pataca demorouse moito e, cando se quixo sementar o cereal, xa non foi posible.”

Así, tan só nas zonas máis elevadas seguen vivos o trigo e o centeo botados. “Pero son case cultivos hidropónicos. Teñen as raíces na auga. En canto esa auga drene, a planta morrerá porque non ten un sistema radicular estruturado.” E o mesmo sucede coa colza, que se cría que podía ser un cultivo punteiro na Limia.

Outro problema é que as 8.000 hectáreas de cereal de inverno e as 6.000 de primavera non poderán sementarse ata que o terreo estea en condicións. “Coa predición meteorolóxica actual, non se poderá sementar case ata maio. E, nese caso, o agricultor vai priorizar o cultivo máis rendible, que é a pataca.”

O cereal de inverno é moi importante para cubrir os gastos básicos da explotación e para xustificar a rotación de cultivos da PAC

En clave económica e produtiva, o trigo de inverno pode chegar a 5.000 quilos/hectárea, mentres que o de primavera apenas chega a 3.500, é decir, un 30% menos. E cunhas porcentaxes semellantes no centeo. Pero, por esixencias da PAC, os agricultores teñen que sementar cereal de primavera para cumprir coa rotación de cultivos, aínda que non obteñan beneficio.

Dado que esta mesma situación se produciu o ano pasado, o técnico teme que esteamos ante un patrón climático. “Van xa dous anos. E, de confirmarse a tendencia, teriamos na Limia un escenario de dúas estacións: a seca e a chuviosa. E cadrando a chuviosa cos momentos de máis frío. A peor situación agronómica posible. Esperemos que non sexa así.”

Se ben o cereal de inverno non é a principal riqueza da Limia, o certo é que para os pataqueiros supón un importante ingreso co que afrontar os gastos básicos da explotación como amortizacións ou seguros sociais.”O cereal non é un cultivo para gañar diñeiro, pero si que serve para ter máis liquidez e para cumprir coa normativa de rotación de cultivos da PAC.”

“Os agricultores que levan menos de tres anos no sector vano pasar mal porque non contan aínda co colchón económico suficiente como para prescindir dos ingresos do cereal ou perder parte das subvencións.”, di Álvarez.

E, finalmente, está o tema dos seguros agrarios. “O gran problema téñeno os que non puideron sementar. Porque o seguro cubre a colleita pero, se non hai nada sementado, non van pagar ningunha compensación. Os que si sementaron cobrarán algo, aínda que veremos se lles compensa os gastos en semente e fertilizante.”