Os foliares de Yara demostraron ser claves conseguir un millo máis estable mesmo en campañas difíciles

As últimas campañas de millo forraxeiro en Galicia estiveron marcadas pola incerteza. Atrasos na sementeira por exceso de chuvias na primavera e episodios de seca en momentos críticos do cultivo reduciron o potencial produtivo en moitas explotacións.

Neste contexto, manter o rendemento xa non é o único obxectivo. A prioridade é acadar estabilidade e calidade, mesmo cando o clima non acompaña.

“Estamos vendo campañas onde o problema non é só producir menos, senón a gran variabilidade entre parcelas e anos. O agricultor precisa ferramentas que lle axuden protexer o potencial do cultivo en fases sensibles”, explica Lucas G. P. Bernardi, Biologicals Specialist en Yara Iberian.

O momento crítico do millo

Cando a sementeira se atrasa cara a finais de xuño, o cultivo entra en fases clave —formación e enchemento da mazaroca— en condicións menos favorables. Se ademais coincide con estrés hídrico ou temperaturas elevadas, o impacto pode ser notable.

“A seca durante o enchemento do grao afecta directamente a acumulación de amidón. A planta prioriza sobrevivir antes que producir, e iso tradúcese en menos enerxía no ensilado”, sinala Bernardi. En millo para forraxe, isto ten unha consecuencia directa na rendibilidade gandeira.

Máis que quilos: calidade do ensilado

Tradicionalmente púxose o foco en toneladas por hectárea. Porén, en explotacións de leite, a calidade do forraxe é determinante.

A Fibra Ácido Dexerxente (FAD) e a lignina son fraccións menos dixestibles. Canto máis baixas, maior aproveitamento por parte do animal. Pola contra, o amidón é a principal fonte de enerxía do millo.

“No ensilado, reducir fibra pouco dixestible e aumentar amidón significa máis enerxía por quilo de forraxe. E iso tradúcese en máis litros de leite por hectárea”, subliña Bernardi.

En ensaios con Last N, Yara Vita Maíz e Optitrac realizados en Galicia polo equipo técnico de Delagro en colaboración con Yara, comparáronse parcelas cun programa estándar de fertilización fronte a outras que incorporaron nutrición foliar combinada con bioestimulación en estadios temperáns (V3–V6).

Os resultados de usar os foliares de Yara amosaron melloras non só nalgúns casos de produtividade, senón tamén en parámetros de calidade, con reducións de FAD e lignina e incrementos de amidón de ata un 15 % en determinados campos.

A partir destes datos, realizouse unha estimación teórica de litros de leite por hectárea, observándose un potencial incremento nas parcelas tratadas.

“O importante non é só que o cultivo produza máis biomasa, senón que xere máis enerxía por hectárea. Ese é o dato que realmente impacta na conta de resultados da explotación”, afirma.

Activar a resposta da planta fronte ao estrés

Ante un escenario climático cada vez máis esixente, a estratexia pasa por combinar unha fertilización equilibrada con ferramentas que melloren a capacidade fisiolóxica do cultivo.

Entre elas destacan os extractos de algas como Ascophyllum nodosum, utilizados como bioestimulantes.
“Non todos os extractos son iguais. A calidade da materia prima e o método de extracción determinan a súa capacidade real de activar respostas na planta”, explica Bernardi.

Last N, Yara Vita Maíz e Optitrac favorecen a regulación hormonal e o desenvolvemento radical, mellorando a absorción de auga e nutrientes e axudando a planta a manter o seu equilibrio fisiolóxico en situacións de estrés abiótico.

O obxectivo non é “forzar” o cultivo, senón axudalo a expresar mellor o seu potencial en condicións adversas.

Estabilidade como nova prioridade

O cambio climático está obrigando a replantexar a xestión agronómica. Máis que buscar picos de produción en anos favorables, o reto é reducir a variabilidade e asegurar un nivel produtivo estable campaña tras campaña.

“A resiliencia xa non é un concepto teórico. É unha necesidade. Precisamos sistemas que manteñan rendemento e calidade mesmo en escenarios difíciles”, conclúe Bernardi.

No millo forraxeiro actual, a diferenza non a marca só a cantidade colleitada, senón a enerxía producida por hectárea. E en explotacións de leite, iso tradúcese en algo moi concreto: máis litros, maior eficiencia alimentaria e mellor rendibilidade.