O uso de Triowrap contribúe a mellorar a produción de litros de leite

A conservación de forraxes é unha das pezas fundamentais para garantir a viabilidade económica das explotacións gandeiras naquelas rexións onde a produción de pasto é estacional. Neste contexto, a ensilaxe consolidouse como o método predominante para conservar cultivos húmidos como a herba ou o millo, converténdose na base da alimentación na produción de leite e carne.

Pero acadar unha ensilaxe rendible non depende unicamente do cultivo, senón de todo o proceso: desde o momento da colleita ata o pechado final. O valor nutritivo da forraxe, definido polo seu contido en enerxía e proteína por quilogramo de materia seca, determina directamente a inxesta e o rendemento produtivo do gando.

Controlar a contaminación da forraxe é esencial. Partículas de solo ou esterco poden introducir bacterias non desexadas, como Clostridium tyrobutyricum, responsábeis de fermentacións butíricas que xeran perdas importantes de materia seca e afectan mesmo á calidade do leite.

A colleita temperá é outro factor determinante: canto máis madura está a planta, maior é o seu contido en fibra lignificada, o que reduce a dixestibilidade. Por iso, segar antes da floración permite obter un alimento máis aproveitábel e realizar varios cortes nunha mesma campaña.

A nivel práctico, recoméndase manter unha altura de corte de 8-10 cm, reducindo a contaminación e favorecendo o rebrote.

Ademais, o presecado é clave para limitar os clostridios: o rango óptimo sitúase nun contido de materia seca do 45-50%.

O filme estirábel: moito máis que un insumo

Porén, un elemento decisivo desde o punto de vista económico comeza a partir dun factor a miúdo infravalorado: a selección do filme estirábel.

“O filme non é só un material de envoltura, é o compoñente que garante que a paca manteña o seu valor nutritivo”, explica Fran Cerón, Area Sales Manager de Triowrap. “Un bo filme marca a diferenza entre conservar alimento ou perder rendibilidade”.

O filme é o elemento que asegura a hermeticidade, evitando a entrada de osíxeno. Por iso, a envoltura debe realizarse canto antes despois do empacado, idealmente en menos de 1–2 horas, evitando condicións de chuvia que comprometan o pechado.

Cantas capas son realmente necesarias? A evidencia científica é clara

Os estudos coinciden en que é imprescindíbel aplicar un mínimo de seis capas de película cun solapamento do 55%. Investigacións realizadas con filmes de 25 e 19 micras demostran que seis capas son o requisito mínimo para asegurar unha paca correctamente selada e resistente á manipulación.

Un traballo desenvolvido pola Universidade Sueca de Ciencias Agrarias (SLU) confirmou que utilizar só catro capas non permite acadar unha hermeticidade axeitada. As pacas con catro capas presentan máis incidencia de mofo superficial e maior vulnerabilidade a danos externos, especialmente por aves.

“Os estudos demostran que baixar de seis capas é asumir perdas seguras”, destaca Fran Cerón. “E optar por oito capas é unha garantía extra en condicións esixentes”.

Filmes finos: resultados iguais ou mesmo mellores

Tradicionalmente, pensábase que un filme máis groso sempre protexía mellor. Porén, os ensaios comparativos citados no documento amosan que os filmes máis finos (19-21 micras) non ofrecen peores resultados cando se aplican co mesmo número de capas.

De feito, en moitos casos presentan unha integridade de selado lixeiramente superior e menor presenza de mofo que os filmes estándar de 25 micras.

A clave, polo tanto, non está unicamente no grosor, senón na calidade do material e na súa correcta aplicación.

De perdas do 5% ao 1%: o salto de rendibilidade

As consecuencias económicas son directas. Fronte a outros sistemas como os silos búnker, onde se desperdicia entre o 15 e o 20% do alimento, a ensilaxe en pacas xa limita as perdas ao 5-7%.

Pero a elección de filmes como Triowrap pode reducilas aínda máis, até tan só un 1% de materia seca, segundo os ensaios experimentais realizados pola SLU.

“Estamos a falar de conservar alimento real dentro de cada paca”, insiste Cerón. “Iso é rendibilidade directa para o gandeiro”.

Máis aforro… e máis litros de leite

Reducir perdas do 3–5% ao 1% equivale a conservar entre 0,90 e 2,10 euros máis por cada paca, ou entre 20 e 43 euros por bobina de filme de 1.500 metros, aplicando seis capas.

Pero o impacto produtivo é aínda máis evidente. Cun contido enerxético de 11 MJ/kg MS, un nivel de enerxía asumido para este cálculo, esa mellora de conservación tradúcese nun incremento potencial de entre 6 e 13 litros de leite adicionais por paca, simplemente por preservar máis enerxía dentro da forraxe.

Un investimento estratéxico para a gandería

En definitiva, os resultados apuntan a unha conclusión clara: o filme estirábel de alta calidade non debe entenderse como un custo engadido, senón como un investimento estratéxico.

O seu impacto reflíctese en:

• Menos perdas de materia seca.
• Maior estabilidade hixiénica da ensilaxe.
• Máis enerxía dispoñíbel na dieta base.
• Menor necesidade de concentrados.
• Incremento directo do rendemento produtivo.

“O filme é o último paso, pero tamén o máis decisivo”, conclúe Fran Cerón. “Porque é o que determina se todo o traballo realizado anteriormente se converte en alimento… ou en perdas”.

Nun escenario de custos crecentes e procura de máxima eficiencia, a correcta selección do filme estirábel consolídase como unha das decisións técnicas con maior impacto na rendibilidade da ensilaxe en pacas.